Liefste Dagboek

Da’k het niet moet weten!

Liefste Dagboek,

Vandaag ga ik even naar Sydney om een beetje te werken. Omdat ik de weg niet goed weet vanuit Antwerpen, vroeg ik een routebeschrijving aan Google Maps, maar die weet blijkbaar ook niet van welk hout pijlen maken.
Wat me wél opviel – ik weet niet of ú dat al wist – is dat Sydney nogal ver ligt. Maar dus écht ver. Serieus. De auto, laat staan de fiets, blijkt geen optie te wezen, dus rest een vliegreis, iets wat ik eigenlijk altijd te allen prijze poog te vermijden.
Ziet u, ik hou helemaal niet van vliegen. ‘Maar vliegen is de veiligste manier van reizen!‘ hoor ik u roepen. Jaja, ik moet het niet weten. En ik zal u vertellen waarom.

Ten eerste blijkt mijn lichaam over een trigger te beschikken die afgaat wanneer ik me in een voertuig bevind dat de snelheid van twaalf kilometer per uur overschrijdt en die resulteert in de certitude dat ik een nieuwe onderbroek van doen heb. Het behoeft dan geen verdere verklaring dat een aluminium buisje dat zich op tien kilometer hoogte tegen duizend kilometer per uur voortbeweegt, niet mijn meest favoriete feesttent is.
Bovenstaande indachtig, heb ik een hekel aan turbulentie. ‘Ja, maar dat is heus niet zo erg! Statistieken wijzen uit dat…’ IK MOET HET NIET WETEN! ALUMINIUM, DUIZEND PER UUR, TIEN KILOMETER HOOG!

Overigens is veel van de luchtvaartterminologie nogal ongelukkig gekozen en draagt die veelal bij tot het script van het rampenscenario dat zich in mijn hoofd afspeelt.
Wanneer u bijvoorbeeld daarboven in foetushouding tegen uw vliegangst vecht, en men u tracht te troosten met de woorden ‘Rustig maar, meneer… We zijn bezig met de final approach en uw familie wacht vast in de terminal‘, is de kans groot dat mijn inmiddels uitgeputte sluitspier de schouders ophaalt en er dan maar finaal de brui aan geeft.

Komt daar nog bij, liefste Dagboek, dat de vlucht wordt verzorgd door Etihad. E-ti-had.
Geen idee of ú woorden kent die eindigen op ‘-ihad’ en golven van blijdschap veroorzaken in uw buikje, mij schiet er zo niet meteen eentje te binnen.
Ik besef dat de op vooroordelen gebaseerde connotatie die ik leg, broekschijter die ik daar ben, volledig op mijn conto moet worden geschreven. Maar ik heb ervaring met Etihad. Prima toestellen en dito service aan boord. Maar Etihad doet toch haar stinkende best om u de stuipen op het lijf te jagen.
Waar het perfect begrijpelijk is dat een passagier met vliegangst heelder Ave Maria’s richting Schepper prevelt, schieten mijn wenkbrauwen toch door het bagagecompartiment, wanneer ervaren piloten nét voor het opstijgen een gebed in het Arabisch over de intercom zingen, om het lot van het vliegtuig, bemanning en passagiers in de handen van Allah te leggen. Dan ga ik toch hopen dat die mensen weten waarmee ze bezig zijn. En ook héél stiekem dat Allah een vliegbrevet heeft.

Liefs,

Coltrui

Standard